ถึงไม่เคยอ่อนแอ ก็แค่มีมุมอ่อนไหว

เราสามารถรักใครต่อใครได้มากมาย ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความ­รัก หน้าที่ที่จะปฎิบัติต่อคนที่เรา­รัก รักต่างแบบ . . . ปฎิบัติในหน้าที่ต่างกัน เพราะถ้าวันใดวันหนึ่ง . . . คนบางคนไม่แยแสกับความรักที่เรา­มีให้ เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมาก­มาย . . . และไม่เห็นต้องเจ็บเจียนตาย . . . ถ้าเรามั่นใจ . . . ว่าเราทำหน้าที่ให้รักนั้นเต็มท­ี่แล้ว

ถึงไม่เคยอ่อนแอ ก็แค่มีมุมอ่อนไหว เพราะนี่คือจิตใจ เจ็บได้ร้องเป็น เหมือนที่ใบไม้ร่วงหล่น มันก็ลอยเคว้งคว้าง แต่เมื่อฤดูผ่าน เรื่องทุกๆ อย่างจะผ่านไป เมื่อไม่มีเธอก็ยังมีฉัน แม้ว่าความฝันมันพังสลาย แต่สิ่งที่เหลือคือความจริงนั้น ฉันยังเดินต่อไป เมื่อไม่ยอมลืมก็ให้จำไว้ ตอนที่ผิดหวังมันเจ็บเท่าไร ก่อนจะให้หัวใจใครอีก ถึงเวลาผ่านเลย ให้ฉันนั้นได้เปิดใจ เริ่มจะมีความหมาย กับใครสักคน ถึงจะเป็นอย่างหวัง หรือต้องช้ำอีกหน รักก็เวียนอยู่บน เส้นทางของมัน